– Yambo, he! yambo sana!
Na ten głos zajęte okopywaniem manioku kobiety zerwały się i
stanęły jak wryte, ale trwało to tylko jedno mgnienie oka, następnie
bowiem porzuciwszy w popłochu motyki i kobiałki, poczęły z
wrzaskiem uciekać ku owym drzewom, wśród których kryła się wieś. Mali podróżnicy zbliżali się wolno i spokojnie. W gęstwinie rozległo się wycie kilkuset głosów, po czym zapadła cisza. Przerwał ją wreszcie głuchy, ale donośny huk bębna, który nie ustawał już później ani na chwilę.