Wszystko zaczęło się od komórki, która była wrażliwa na światło i potrafiła rozróżnić jasność od ciemności. Przygoda wzroku w procesie ewolucji zaczęła się 800 milionów lat temu. Według szwedzkich biologów Dan Nilson i Susanne Pelger (Zoologiska Institutionen,
Helgonavägen 3, S-223 62 Lund, Sweden) jeśli cofniemy się o jakieś 400,000 pokoleń do
tyłu, to okaże się, że ta jedna wrażliwa na światło komórka jest źródłem wszystkich
narządów wzroku, w jakie wyposażone są obecnie istoty żywe, w tym i człowiek. Różne stworzenia według własnych potrzeb wypracowały różne metody widzenia. W przypadku np. roślinożernych osadzenie gałek ocznych po bokach głowy zwiększa szanse na przetrwanie i obronę, ponieważ daje to zwierzętom szerokie pole widzenia, umożliwiając im dostrzeżenie drapieżnika wystarczająco wcześnie na ucieczkę. Z tych samych powodów u mięsożernych, w tym u człowieka, oczy osadzone są z przodu po to, by zapewnić widzenie przestrzenne lub trójwymiarowe.
Istotnym elementem decydującym o przetrwaniu gatunku była jego umiejętność oceny odległości do ofiary. W przypadku ludzi, ewolucja szła taką samą ścieżką, jak u innych ssaków lądowych, których anatomia i fizjologia są w efekcie całkiem podobne do naszych. Układ optyczny oka przyrównać można do aparatu fotograficznego, przy czym rolę soczewek obiektywu spełniają rogówka i soczewka oka, rolę przysłony - tęczówka, a warstwy światłoczułej kliszy - siatkówka.