Sam arbitraż jest pojęciem bardzo szerokim, pomimo iż większość definicji
podkreśla ograniczone ryzyko takich transakcji zawsze istniej pewien poziom
ryzyka związany z tym, że zazwyczaj strategia taka ma 2 (instrument kasowy
kontra futures) lub 3 nogi (np. futures kontra syntetyczny forward stworzony z opcji call i put). Nawet w przypadku arbitrażu który generuje bardzo małe ryzyko wyobrazić można sobie sytuację, w której transakcja wygeneruje straty. Przykładowo, arbitrażysta z Hong Kongu, działający na
rynku instrumentów pochodnych na indeksy giełdowe, zauważa, że cena
marcowego kontraktu na Nikkei 225 na giełdzie w Osace wynosi 17480/82, zaś
cena tego samego kontraktu na giełdzie w Singapurze to 17484/85. Inwestor sprzedając droższy kontrakt i kupując tańszy dokonuje arbitrażu na tym samym instrumencie ale na dwóch różnych rynkach (tzw. intra- market arbitrage). Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem wówczas inwestor zarobi 2 punkty na każdym kontrakcie (kupiony po 17482 i sprzedany po 17484), bez uwzględnienia prowizji.
Zawsze jednak istnieje pewne ryzyko, że obu tych operacji nie uda się przeprowadzić w pełni symultanicznie. Przykładowo, w momencie zakupu kontraktu po 17482 na giełdzie w Osace, cena na giełdzie w Singapurze spada nagle do 17480/83, co uniemożliwia domknięcie otwartej przed momentem pozycji. Inwestor zostaje więc z pozycją czysto spekulacyjną, ze wszystkimi tego konsekwencjami, lub zamyka pozycję na którejś z giełd po 17480 akceptując stratę. Jako ciekawostkę dodać można, że właśnie od tego typu transakcji arbitrażowych zaczynał swoją karierę na giełdzie w Singapurze Nick Lesson.
Wszystko szło świetnie, do czasu gdy arbitraż przerodził się w spekulację
na wielką skalę, zaś część stratnych transakcji zaginęła w szufladzie gwiazdy Barrings’a, ale tą
historię wszyscy miłośnicy giełdy
znają zapewne doskonale. Tyle jeśli chodzi o maksymalnie uproszczoną teorię dotyczącą arbitrażu, zobaczmy teraz jak skonsumować można powyższe wywody w praktyce.